W 1863 roku pan Stefan, wychodząc z szynku przy ówczesnej ulicy Wekslarskiej, wpadł do zrujnowanego wychodka. Czy winien był wychodek, czy miód pitny – dokumenty milczą. Ale właśnie dzięki temu wypadkowi wiemy, że na parterze kamienicy przy Starożydowskiej 10 działał miodowy szynk Naftalego. Magistrat zobowiązał właścicieli do zrobienia porządku i w 1866 roku zatwierdził projekt architekta Jakuba Zwillinga – dobudowę trzeciej kondygnacji klozetów.
Sama kamienica to Lwów w miniaturze. Gotycki dom z XV wieku, renesansowa przebudowa kupca Alberta Harajewicza, od którego pochodzi nazwa, ormiański szewc Bedros Lissohorycz w XVIII wieku, żydowscy właściciele w XIX. Na początku XX wieku mieszkał tu dyrektor teatru żydowskiego Gimpel, działały sklepy.
Co dokładnie nalewał Naftali, nie wiadomo: opis asortymentu się nie zachował. Ale miody pitne – miód rozcieńczony wodą i sfermentowany, czasem z przyprawami – pito we Lwowie od stuleci, obok piwa i wódki. Dokument z 1863 roku to jedno z nielicznych bezpośrednich świadectw o osobnym szynku miodowym w żydowskiej dzielnicy miasta.